Project management quadriliteral

Laatst had ik een interessant gesprek met een oud-studiegenoot, die aangaf onder druk te staan om een product af te leveren van hoge kwaliteit, binnen te korte tijd en met te weinig resources. De bekende driehoek van tijd-geld-kwaliteit. Tijdens ons gesprek poneerde ik de stelling dat wanneer er geen concessies gedaan worden op tijd, geld of kwaliteit, er een concessie moet worden gedaan op een vierde parameter: verantwoordelijkheid.

Het is niet voldoende om simpelweg te zeggen dat het niet zou moeten voorkomen dat er onredelijke eisen worden gesteld; het is realiteit. Wanneer het kennelijk cruciaal is om een project onder hoge druk uit te voeren en de risico’s die daarbij horen zijn geinventariseerd en geaccepteerd, is er niet zoveel aan de hand. Het wordt moeilijker wanneer ook nog wordt gesteld dat de eisen niet onredelijk zijn, dat wil zeggen “Doe eens niet zo moeilijk en voer dat project gewoon uit, dat moet kunnen.”

Hier geldt bovendien ook het principe dat wanneer de constraints inderdaad niet haalbaar blijken en de boel als een kaartenhuis in elkaar klapt, een “I told you so” echt not done is. We willen allemaal namelijk graag horen dat alles kan en als het dan toch niet blijkt te kunnen is het natuurlijk niet zo tof dat er iemand zegt “Weet je nog die meeting waarin ik zei dat ‘t niet kon?”. Een can-do-mentaliteit graag!

Op dat het moment dat iemand aangeeft dat de eisen onredelijk zijn, zou de regel moeten zijn dat die persoon not to blame is als het project faalt. Aan de andere kant, als het project succesvol is, krijgt hij dan natuurlijk ook geen veren in z’n reet gestoken…