Telefoon / WhatsApp

06 101 648 00

Email

diana@telodelic.nl

Praktijkadres

De Wolwever 27, 5737 AD Lieshout

Opgroeien tussen twee werelden. Sommige kinderen groeien op in een gezin wat zo sterk afwijkt van wat hun leeftijdsgenoten en leraren gewend zijn, dat het voelt alsof ze tussen twee totaal verschillende planeten heen en weer pendelen. Kinderen van immigranten bijvoorbeeld, groeien vaak op met een gevoel dat zij nergens echt bij horen of tussen passen. Een of beide ouders benaderen de wereld vanuit een taal, cultuur en de denkwijze over hoe “het hoort” die heel anders is dan bij vriendjes en vriendinnetjes thuis. Leraren reageren soms vreemd op iets wat je doet of zegt. Je naam wordt voortdurend verkeerd uitgesproken. Er wordt van verschillende kanten aan je getrokken, wat thuis normaal is, is dat in de buitenwereld niet, en vice versa.

Sommige kinderen komen in de vertalers rol terecht. Zij gaan heen en weer vertalen, tolken, in een poging de kloof te overbruggen. Als kind is het namelijk enorm pijnlijk om tussen al dat onbegrip en misverstanden op te groeien. Je hebt consistentie nodig van de volwassenen om je heen zodat je van hen kunt leren hoe de wereld werkt. Als zij het niet eens zijn, hoe weet jij dan wiens advies je moet volgen? Je gaat het gat proberen te dichten, in een poging een consistente landkaart voor het leven te krijgen. De uitwerking van je pogingen kan variëren, maar of jouw poging om te compenseren nou wordt geaccepteerd of niet, je zit in een scheve situatie. Je leert “regels” van twee werelden en daarmee kom je in een tussengebied te zweven. Een mengsel van verschillende kleuren.

Een soortgelijk gevoel heerst bij kinderen emotioneel onvolwassen ouders. Je ouders leven in een totaal andere wereld, en kunnen maar moeilijk dealen met de buitenwereld, die zo anders is dan zij. De buitenwereld weet vaak wel dat er iets niet klopt, maar heeft er vaak geen flauw benul van dat zij het gezin op hun best zien. Iedereen zet het beste beentje voor. Vertrekt het bezoek of is de ouderavond voorbij, dan gaat het sociale masker weer af. Vaak heerst er veel stress in het gezin, kleine gebeurtenissen zoals een brief van de belastingdienst kunnen de ouder soms al compleet van hun stuk brengen.

Kinderen die opgroeien tussen twee werelden, zijn kind van beide werelden en eigenlijk ook van geen van beide. Ze worstelen met hun identiteit, wie ben ik, waar hoor ik bij? Het gevoel dat je met een masker op leeft, komt veel voor. Bijna niemand lijkt te begrijpen in wat voor een spagaat je leeft. Je probeert te vertellen dat het bij jou thuis anders is, maar dat komt niet aan. Woorden schieten tekort. Hoe beschrijf je iets wat niet in woorden te vatten is, omdat het je hele leven beslaat? Hoe beschrijf je een heel leven aan heen en weer pendelen tussen twee planeten, lichtjaren van elkaar verwijderd? Geen wonder dat je soms zo moe bent.

Het natuurlijke losmakingsproces, wat normaliter in de puberteit op gang komt, kan in de knel komen. Op een bepaalde manier is dat omdat je heel vroeg al het stuur moest pakken en je dus niet onbezorgd op je ouders hebt kunnen leunen: Om je in je puberteit los te kunnen maken moet je eerst goed hebben kunnen hechten. Anders valt er niks los te maken en blijf je zoeken naar contact wat nooit volgroeide. Anderzijds is er de bezorgdheid en vrees: Redden mijn ouders het wel zonder mij? De een blijft heel lang thuis wonen, de ander vlucht kilometers ver weg om maar weg te komen. Maar het echte losmaken begint pas veel later. Als het begrip komt. Niet alleen begrip voor je ouders, die moesten omgaan met een wereld waar ze weinig van begrepen. Maar vooral begrip voor jezelf, wat het met jou gedaan heeft. Hoe het je relaties, je werk en je leven beinvloedt heeft.

Na een jeugd tussen twee werelden, is de belangrijkste vraag: Hoe wil ik mijn leven eigenlijk hebben? Wat wil ik nou zelf? Dat is een vraag die soms jarenlang niet gesteld is. Een groot gevoel van loyaliteit en een hoog plichtsbesef kunnen heel lang je stappen bepalen. School en werk kunnen lang een soort structuur bieden. Maar er komt een moment dat dat wegvalt en je je afvraagt: Waar doe ik het eigenlijk voor? Wat wil ik nou eigenlijk? Je kan tot je schrik ontdekken dat je dat helemaal niet meer weet. Je eigen kompas is niet meer afgesteld op jouzelf. Jezelf terugvinden begint met kleine stappen. Het is een taai proces maar enorm de moeite waard.